Halldóra

Ein og sér eða sem aukagjöf.
Gjöf sem gefur

Ég tók mig til í gær og horfði á borgararfundinn í Háskólabíó og verð að segja að hann kom skemmtilega á óvart. Til að byrja með þá átti ég alls ekki von á því að allir þessari ráðherrar myndu mæta og mannfjöldinn var gríðarlegur. Hátt í 2000 manns heyrði ég í útvarpinu áðan. Það kemur þó fæstum á óvart að ónefndur-davíð-seðlabankakóngur lét ekki sjá sig. Bæði Geir og Ingibjörg mættu þó og fá þau hrós fyrir það. En vá hvað ég hefði ekki viljað sitja þarna á sviðinu og hlusta á það sem fram fór. Þurfa að sitja undir allri þessari reiði og ásökunum. Alveg held ég að maður þurfi sterkan skráp til að vera stjórnmálamaður. Ég var svo sem ekki með kveikt á eyrunum á meðan Þorvaldur Gylfason hagfræðingur talaði en þegar Silja Bára Ómarsdóttir sjórnmálafræðingur fór að tala um óhreinu diskana og mýgluna í eldhúsinu þá sperrti ég við eyrun. Myndlíkingarnar hjá henni voru kröftugar og held ég svei mér þá að kominn sé tími til að skipta út innréttingunum inn í eldhúsi og sópa burt öllu heila klabbinu. Gera almennilega hreingerningu. Fáum okkur eitthvað nýtískulegt í staðin fyrir þungu brúnu og óhagganlegu skápana sem hangið hafa inn í eldhúsi síðan elstu menn muna. Skápana sem allir eru löngu komnir með ógeð á og safna bara ryki og mýglu. Margrét Pétursdóttir verkakona sem talaði næst síðust var ekkert smá kraftmikil og flott ræðukona. Bravó! Benedikt Sigurðsson framkvæmdastjóri var líka helvíti kröftugur og sagði margt sem ég sjálf hefði viljað segja. Verðtryggingin var þar ofarlega á umræðulista og sjitt hvað þetta er asnalegt kerfi. Burt með helvítis krónuna ef það er málið. Burt og sveiattan. Líka þegar Ingibjörg missti það út úr sér við einn spyrjandan úr sal að hann talaði ekki fyrir þjóðina þá fór kurr um salinn. Þarna voru mörg hundruð manns og flestir á sama máli. Kosningar og það strax.

Ég er reyndar búin að setja þetta á facebook og senda út tölvupósta en maður getur alltaf nælt í fleira fólk. Endilea allir að taka könnunina mína:
Klikka hér takk

… en bara naumlega.
Ég skammast mín endalaust þegar ég kveiki á explorernum og hann opnast á heimasíðunni minni og sé að síðasta færsla er orðin rúmlega mánaðargömul. Eftir að ég flutti Þorvald á eigin síðu þá hef ég haft voða lítinn hvata að blogga hérna.
Seinasta mánuðinn hef ég verið á kafi í skólanum. Hann er ca hálfnaður og eins og allir núverandi eða fyrrverandi háskólanemar vita þá er þetta sérstakur álagstími. Ég hef því verið ansi niðursökkin í ritgerðir og greinar og lítill tími til neins annars. Þetta gengur hins vegar bærilega og ég þrauka ennþá í þessum fimm áföngum sem ég byrjaði í.
Þorvaldur Hrafn er byrjaður á Leikskóla. Jáhá ég kom honum inn á leikskóla takk fyrir. Hann er á Leikgarði sem er á vegum Félagsstofnun stúdenta og er leikskóli fyrir krakka frá 6 mánaða til 2 ára. Aðlögunin gengur fínt og er hann kominn í fulla vistun á morgun. Litla barnið mitt. Við erum því samferða á morgnana og svo sæki ég hann klukkan fjögur og við keyrum saman heim. Þetta er ágætis akstur svo þá daga sem ég er ekki í tíma (mánudaga og föstudaga) ætla ég að vera upp í skóla að lesa. Svona til að spara bensín (sjáum hvað ég held það úti lengi).

Fleiri myndir á síðunni hans Þorvaldar.

Jæja þá er fyrsti skóladagurinn minn í Mannauðsstjórnun lokið. Fór í tvö fög í dag, Stjórnun og forysta og Samskipti á vinnumarkaði og líst mér bara vel á. Það verður náttúrulega nóg að gera en ég bjóst ekki við öðru. Ég ákvað að skella mér á fullt nám þrátt fyrir að vera bara með dagmömmu til 2 á daginn og svo verður bara að koma í ljós hvort það gengur eða ekki.
Mikið rosalega er annars skrítið að vera komin aftur á skólabekk. Það eru tæp 2 ár síðan ég var seinast í skóla en mér finnst það vera mun lengri tími. Nánast í öðru lífi. Skólasvæðið er líka orðið rosa flott og er ég í tímum á Háskólatorgi. Rosa flottar stofur en stólarnir mættu vera aðeins þægilegri. Innstungur við hvert sæti og nettenging hvert sem maður fer. Þetta er eitthvað annað en þegar ég, Ingibjörg og Guðrún Dröfn vorum að vesenast með fartölvurnar okkar í Árnagarði og Aðalbyggingu þar sem kannski voru þrjár rafmagnsinnstungur í allri stofunni og einhver okkar þurfti að mæta extra snemma til að ná sætum við hana. Svo vorum við alltaf með millistykki sem tók hálfa töskuna. Það voru síðan bara örfáar stofur í umræddum byggingum þar sem Internetssamband var og vorum við löngu búnar að finna út hvar það var sterkast og hvar veikast. Vá hvað mér finnst ég vera gömul þegar ég hugsa svo langt aftur.

Fundum tvær nýjar í morgun. 8 tennur allt í allt.